Weblog

De Oosterkerk in Amsterdam

   Jaren geleden kwam ik eens langs de Amsterdamse Oosterkerk, ik weet niet meer hoe en waarom. Ik wist niet dat het de Oosterkerk was, vond wel dat ze daar markant stond.

   Het gebouw dateert uit de zeventiende eeuw. Het schijnt dat er tijdens een periode van industrialisering rond 1900 een spoorlijn vlak voor de ingang liep. Dat was niet bevorderlijk voor de fundering.

 

   Na aankoop door de gemeente Amsterdam in 1974 werd het bouwwerk gerestaureerd en daarbij grotendeels in de oorspronkelijke staat hersteld. De hoge ramen van het symmetrische gebouw zorgen voor een rijke en bijzondere lichtval. Tijdens onze wereldpremière van de ruimtelijke Movements van Lucas Wiegerink maakte de zon daar precies op het goede ogenblik gebruik van.

 

 

Naar aanleiding van Sem Dresden

 

   Afgelopen zondag 14 januari speelde ik in het kader van de Dutch Masters Chamber het in 1943 door Sem Dresden gecomponeerde pianotrio, samen met violiste Charlotte Basalo Vázquez en celliste Emma Kroon. Ik moet het nog eens nakijken, maar ik geloof dat ik nu, met de twee eerder op cd opgenomen cellosonates, de volledige instrumentale kamermuziek van Dresden op het repertoire heb. Alle reden om ook nog eens te kijken naar de  Vier liederen die hij in 1942 componeerde op teksten van Anthonie Donker, voor middenstem en piano. Mooi, zo'n klein afgerond geheeltje.

  

   Zo heb ik van Matthijs Vermeulen de twee cellosonates, de vioolsonate en de liederen 'Les filles du roi d'Espagne', 'La veille' en 'Le balcon' op het repertoire. Van Jan Ingenhoven de twee vioolsonates, de twee cellosonates en de klarinetsonate: volgens mij alle duosonates met piano dus. Van Willem Pijper de tweede vioolsonate, beide cellosonates, het tweede pianotrio, de fluitsonate en 'La maumariée'. De eerste vioolsonate had daar nog wel bij gemogen. Van Piet Ketting de fluitsonate, het trio voor fluit, basklarinet en piano, de cellosonate, drie sonatines voor piano solo en 'Three Shakespeare sonnets'. Enz. En dat voelt goed allemaal.

 

 

Pierre Kemp en de muziek

 

   Een van de leuke dingen van internet is dat, wanneer je in Amsterdam bent, je toch zo maar op zaterdagochtend naar het cultureel café van de Limburgse regionale omroep kunt luisteren. Gisteren was dat wel bijzonder leuk, omdat gast Wiel Kusters een kleine twee uur de tijd kreeg om in te gaan op de gramofoonplatencollectie van Pierre Kemp. Die is, zoals eerder al zijn boeken, ondergebracht in de Maastrichtse Universiteitsbibliotheek.

   Pierre Kemp werd tijdens een verblijf in Amsterdam in 1915 door Matthijs Vermeulen meegetroond naar het Concertgebouw en door hem ingewijd in de klassieke muziek. Vermeulen stak natuurlijk zijn liefde voor de nieuwe Franse muziek niet onder stoelen of banken en stak Pierre Kemp voor de rest van zijn leven aan. In zijn platencollectie komen we dan ook Debussy, Ravel en Roussel tegen.

   En wat daaraan natuurlijk zo leuk is, is dat de gramofoonplaten voor een deel uit de jaren 1930 dateren en we dus allerlei vroege opnamen van werken van die grote componisten horen die deels (nog) niet op cd zijn heruitgebracht. Zo hoorden we een Debussy die opvallend weinig geïnterpreteerd was, waarin de zinnen en de tekstuur voor zich spraken.

 

 

Weg met die sterren

 

Het Parool kwam vandaag met de mededeling dat het die mallotige sterren boven recensies gaat schrappen. Dat is nu eens een bericht waar je blij van wordt. En laten we hopen dat het goede voorbeeld snel door andere kranten en door tijdschriften gevolgd wordt.

 

 

Mijn laatste drie boeken van 2017

 

Marie Darrieussecq: Notre vie dans les forêts (2017)

J.M.G. Le Clézio: Alma (2017)

Heinrich Böll: Ansichten eines Clowns (1963)

 

 

Mijn boeken 21 t/m 25 van 2017

 

Griet Op de Beeck: Het beste wat we hebben (2017)

Youki Desnos: Les confidences de Youki (1957, editie 1999)

Christian Bobin: Un bruit de balançoire (2017)

Eric Vuillard: L'ordre du jour (2017)

Philipp Blom: Was auf dem Spiel steht (2017)

 

 

Een goede vraag

 

   "Is er buiten Nederland nog een ander land waar je [d.w.z. een vooraanstaand politicus]  er openlijk prat op kunt gaan dat je een cultuurbarbaar bent?"

 

 

Mijn boeken 16 t/m 20 van 2017

 

Victor Klemperer: Ich will Zeugnis ablegen bis zum letzten. Tagebücher 1942-1945 (1995, editie 2015)

Tom Lanoye: Zuivering (2017)

Kaouther Adimi: Nos richesses (2017)

Erwin Mortier: Omtrent liefde en dood. Een afscheid (2017)

Gaëlle Nohant: Légende d'un dormeur éveillé (2017)

 

 

Razende stilstand

 

  Een volle zaal in Den Bosch, November Music, 10 november.

The Stolz: Razende stilstand.

Een combinatie van twee wereldpremières: Jan van der Putte: nieuw werk, en Klaas de Vries: Een naakte ruiter (met geprojecteerde haiku's van Basho). Choreografie: Kenzo Kusuda.

Een confrontatie.

 

(nog uit te werken).

 

 

Statement

 

   "Wat visieloos is moet ambitieus worden. Wat behoudend is moet radicaal worden. Wat fossiel is moet groen worden".

(Marianne Thieme tijdens de algemene beschouwingen)