Weblog

Mijn boeken 16 t/m 20 van 2016

 

Elisabeth Leijnse: Cécile en Elsa, strijdbare freules. Een biografie (2015)

Joke J. Hermsen: De blindgangers (2012)

Greet Op de Beeck: Gij nu (2016)

Juli Zeh: Adler und Engel (2001)

Rick Honings: De dichter als idool. Literaire roem in de negentiende eeuw (2016)

 

 

ECHO Klassik

 

   Een witte taxi met daarop in zwarte letters 'ECHO Klassik' (zo herinner ik het me tenminste) haalt ons op bij Pension Peters - Das andere Hotel aan de Kantstraße. Het is vier uur. We zijn streng geÏnstrueerd na aankomst voor het Konzerthaus niet zelf de autodeur open te doen en zonder een jas aan uit te stappen. Meteen al staat er een horde fotografen en dat blijft zo tijdens onze wandeling over het rode tapijt, dat tenslotte over de majestueuze trappen naar de ingang van het Konzerthaus leidt. Daar worden we ontvangen met sekt, bonbons en andere lekkernijen.

   Het Konzerthaus is een paar jaar geleden helemaal opgeknapt en hoewel je het een beetje kitscherig zou kunnen vinden, is het een indrukwekkend décor voor de uitreiking van heel wat ECHO's Klassik. Zelf hadden we gisteren al tijdens het prijswinnaarsconcert in de concertzaal van de Universität der Künste gespeeld, vandaag tijdens het galaconcert, opgenomen en een paar uur later uitgezonden door het ZDF, is het tijd voor de 'stars' en voor de prijsuitreiking.

   Anna Netrebko, Sängerin des Jahres, zingt Verdi. Ik had haar nog nooit in een  concert- of operazaal gehoord. Haar stem is verbijsterend. Regelmatig, ook na afloop, vouwt zij haar handen voor haar borst, een soort ritueel fotogebaar, maar op foto's doet ze het altijd met één hand. Olga Peretyatko zingt Rossini. Ze zingt allemaal hoge cadensjes, net als op haar cd's. Even schrikken is Khatia Buniatishvili. Zij speelt een fragment Schilderijententoonstelling hard, erg hard, heel erg hard. Van enige frasering komt niet veel terecht maar na afloop werpt zij handenvol kushandjes de zaal in.

   Philippe Jaroussky, Sänger des Jahres, zingt Händel. En o, wat is dat mooi, zonder enige opsmuk, recht uit het hart, prachtige versieringen waarin elke noot haar waarde heeft. Het roept een emotie op die je mee naar huis neemt. Ook vandaag is die er nog.

   Daarna zijn er fotosessies: musici vaak per cd-label voor de fotowand, Olga plakt voor de fotografen een langdurige zoen op haar ECHO. En er is een zeer geraffineerd buffet, waarvan de gerechtjes trouwens ook rondgebracht worden. En nog meer sekt. En ECHO's die soms tussen de lege glazen op tafel staan. "Ik vond het best leuk", zegt een collega, "maar ik ben toch blij dat ik gisteravond gespeeld hebt". Wel meer leuke collega's trouwens, zoals Friederike Roth van het Berolina Ensemble, dat een ECHO gewonnen heeft voor zijn opname van kamermuziek van Hugo Kaun.

   Rond middernacht, het is dan overigens nog lang niet afgelopen,  dalen we de trappen af en volgen de rode loper terug tot waar een taxi klaar staat. Weer naar Das andere Hotel.

 

 

Mijn boeken 11 t/m 15 van 2016

 

Françoise Le Mer: Les âmes torses (2013)

Joël Cornette: Histoire de la Bretagne et des Bretons. 1. Des âges obscurs au règne de Louis XIV (2005)

Joël Cornette: Histoire de la Bretagne et des Bretons. 2. Des Lumières au XXIe siècle (2005)

Marianne Thieme & Ewald Engelen: De kanarie in de kolenmijn (2016)

Femke Halsema: Pluche. Politieke memoires (2016)

 

Mijn boeken 6 t/m 10 van 2016

 

Maarten van Rossem: Het einde van het Romeinse Rijk (2016)

Amin Maalouf: Un fauteuil sur la Seine (2016)

Amélie de Bourbon Parme: Le secret de l'empereur (2015)

Yanis Varoufakis: En de zwakken ondergaan wat ze moeten ondergaan? Hoe Europa de stabiliteit in de wereld bedreigt (oorspronkelijke titel: And the weak suffer wat they must?, 2016)

Erik Voermans: Van Andriessen tot Zappa. Interviews met componisten en andere verhalen (2016)

Mijn boeken 1 t/m 5 van 2016

 

Gérard Mordillat: La brigade du rire (2015)

Mona Ozouf: De Révolution en République. Les chemins de la France (2015; Portraits singuliers, portraits de groupe; Les idées et les mots; Fêtes, symboles, cérémonies (t/m p. 536) )

Stine Jensen: Go east. Een filosoof reist door de wereld van yoga, mindfulness en spiritualiteit (2015)

Franca Treur: X&Y (2016)

Ronald Giphart & Mark van Vugt: Mismatch. Hoe we dagelijks worden misleid door ons oeroude brein (2016) /lectuur gestaakt op bladzijde 159 mede op grond van het belabberde niveau van taal en stijl/

 

33 minuten

 

   Kan dat, een cd van minder dan een uur? Eigenlijk vind ik dat dat niet kan. Het KCO heeft eens op het eigen label een cd uitgebracht met daarop alleen maar de negende symfonie van Dvorak. Toch een beetje dubieus.

 

 

 

 

   De cd met 'let me tell you' van Paul Abrahamson op teksten van Paul Griffiths, uitgevoerd door Barbara Hannigan en het Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks onder leiding van Andris Nelsons, duurt nog geen 33 minuten. Kan dat? Ja, dat moet zelfs. 

   Barbara Hannigan zingt dit werk met háár bijzondere concentratie, háár uitgesproken vocaliteit, háár stemkleuren. En het lijkt wel of Paul Abrahamson zijn hele compositie daarop heeft afgestemd, of anders gezegd: daardoor tot het wezen van deze compositie geïnspireerd is. Zijn hele instrumentatie lijkt wel ontstaan uit het timbre van Barbara. Dit is een wereld op zich, een op zich staande wereld. Een kleinood.

   Als later eens, vooropgesteld dat er dan nog cd's geproduceerd worden, een andere sopraan dit werk zou opnemen (maar wie durft dat aan, denken we nu), dan moet er echt nog iets bij. Want dan kan het echt niet, een cd van nog geen 33 minuten.

 

 

Dilemma

   Een bekend dilemma waar iedere lezer wel eens voor komt te staan, is: een boek voor de tweede keer te lezen of toch maar de voorkeur te geven aan een nog ongelezen boek.

   Een enigszins vergelijkbare keuze heb ik nu moeten maken. Ik ben een bewonderaar van de Franse historica Mona Ozouf en heb al meerdere boeken van haar gelezen. Zij is van oorsprong Bretonse en haar vader heeft nog gestreden voor de Bretonse onafhankelijkheid. Afgelopen zomer heb ik in de boekhandel van Audierne De Révolution en République. Les chemins de la France gekocht, in 2015 verschenen bij Gallimard in de collectie Quarto. In de 1362 bladzijden - en het lettertype kun je niet bepaald groot noemen - zijn publicaties van Mona Ozouf uit de periode 1976-2015 bijeengebracht. Door middel van keuzes en inleidingen zijn ze door de auteur tot een samenhangend geheel samengesmolten, ze zijn als het ware één boek geworden. Mona Ozouf is een groot kenner van de geschiedenis van de Franse Revolutie en tegelijk ook van de impact daarvan op de Franse geschiedenis van de XIXe, XXe en onze eeuw. Al lezend voel je je begrip toenemen.

   Gevolg is wel dat waarschijnlijk een half jaar lang allerlei andere boeken zullen blijven liggen. Al pik ik er wel af en toe eentje mee tussen twee afdelingen van het boek door.

  

 

Het Weeshuis van de Nederlandse Muziek

   Vorige week zaterdag mocht ik meewerken aan een aflevering van Het Weeshuis van de Nederlandse Muziek. Deze aflevering was gewijd aan Jan Ingenhoven en voor mij ging een kleine wens in vervulling. Nadat ik eerder al de twee cellosonates had opgenomen (Dutch Cello Sonatas, vol.3) en de twee vioolsonates had uitgevoerd, had ik nu de kans om, samen met Frank van den Brink, de klarinetsonate (de eerste van Ingenhovens duosonates met piano en de enige daarvan die ik nog niet gespeeld had) uit te voeren.

   Het concept van het Weeshuis is afkomstig van David Dramm, die het programma ook presenteert. Dat programma duurt een uur en bestaat uit twee blokken van ongeveer 20 minuten muziek. Daartussen wordt er, bijvoorbeeld met een tafelgast, over de muziek gesproken. Het bijzondere is dat twee keer dezelfde muziek gespeeld wordt.

   Het concert is als webcast te volgen op de website van VPRO Vrije Geluiden en wordt subsynchroon (dat woord kende ik ook nog niet) uitgezonden op NPO Radio 4.

 

 

 

Mijn laatste vier boeken van 2015

 

Toni Boumans: Een schitterend vergeten leven. De eeuw van Frida Belinfante (2015)

Josine Marbus: Waar je ook heen gaat (2015)

Fik Meijer: Jezus en de vijfde evangelist (2015)

Sophie Divry: Quand le diable sortit de la salle de bain (2015)

 

 

Waar lees je wat?

   Ik ben een treinlezer, met name op het traject Eindhoven - Amsterdam v.v.

   Bepaalde soorten boeken kun je probleemloos in de trein lezen: dikke boeken bijvoorbeeld. Romans, historische of filosofische studies.

   Gedichten lees ik in principe thuis, vaak 's avonds. Er liggen altijd wel twee of drie bundels op de salontafel en van tijd tot tijd lees ik dan twee of drie gedichten. Hardop. Laatst heb ik op een terras in Maastricht een groter aantal gedichten uit Hohner, de laatste bundel van Wiel Kusters, gelezen. Fluisterend.

   Problematisch zijn verhalenbundels. De lengte van verhalen kan variëren van soms minder dan tien bladzijden tot de lengte van een novelle. Verhalen gaan in principe goed in bad - even afstemmen op de tijd waarbinnen het water afkoelt - of in bed: bijvoorbeeld één verhaal voordat je het licht uit doet. In de trein kan het heel ingewikkeld worden. Ik las eens een bundel met veel korte verhalen in de trein en dat was zinloos: er gingen heen en terug zoveel verhalen aan me voorbij dat ze niets achterlieten. Ik neem nu altijd wat tijd tussen twee verhalen. Stel dat ik bij Geldermalsen net een verhaal uit heb, dan mag ik bij Culemborg aan het volgende verhaal beginnen. De vraag die zich voordoet, is in hoeverre een auteur de verhalen in een boek zorgvuldig gerangschikt heeft en of hij of zij dan eigenlijk ook bedoelt dat je de verhalen in die volgorde leest. Het zou best kunnen dat je het volgende verhaal niet meer vóór Amsterdam uit krijgt, maar het daaropvolgende verhaal, dat iets korter is, wel. Wat doe je dan?

   Bij dikke boeken doet dat probleem zich niet echt voor. Je leest zo'n vijf kwartier door, vindt een goede plek om te stoppen en begint op de terugreis een bladzijde of een halve bladzijde daarvóór.