Logboek

Strauss in München

 

     Vanavond ging ik weer naar een concert en wel in de Bayerische Staatsoper in München. Het Bayerische Staatsorchester speelde onder leiding van Ashley Fisch een Strauss-programma. Een paar concertante werken met eigen solisten en drie liederengroepen met Diana Damrau en Klaus Florian Vogt.

   Het was bizar. De immense zaal van de Bayerische Staatsoper was helemaal leeg, en stil. Trip, trip, trip, dat moest Diana Damrau zijn. Wanneer de solisten op- en afgingen, had de camera slechts oog voor de zaal, of een deel daarvan. Dat benadrukte nog eens hoe stil het was, en hoe leeg. Ja, daar stond zij. En zong voor die zaal, alsof ze zich tot iedereen persoonlijk richtte, het is steeds weer opmerkelijk hoe alle woorden bij haar leven, en hoe zij de zaal van haar intimiteit vervult.

   Aan het slot stond het orkest op, de dirigent keerde zich naar de afwezigneid van publiek, zij bogen niet. Het was een beklemmende stilte.

 

 

Corona 21

 

     Na de première van We'll never let you down heb ik nu elke IJburgse morgen een afhaal-grote-cappuccino bij de Bagels geprogrammeerd.

 

 

De Cello Biënnale

 

    Noodgedwongen verliep de Amsterdamse Cello Biënnale dit jaar volledig via live streaming en zonder publiek. Ik speelde twee keer: de Eerste Cellosonate van Matthijs Vermeulen in een concert opgedragen aan de nagedachtenis van Anner Bijlsma en de officiële wereldpremière van We'll never let you down, muziek van René Samson, Mathilde Wantenaar en Max Knigge.

   Ik bezocht ook twee concerten: op maandag 26 oktober de voorstelling Sehnsucht van Katharina Gross en op donderdag 29 november de Martijn Padding Show.

(wordt vervolgd)

 

 

Mijn boeken 56 t/m 60 van 2020

 

Arthur van Schendel: Jeugdherinneringen. Een document (ed.1989)

Arthur van Schendel: De Waterman (1933)

Arthur van Schendel: Voorbijgaande schaduwen (post., 1948)

Olga Tokarczuk: Der liebevolle Erzähler (= Czuly narrator, 2019) & Wie Übersetzer die Welt retten (= Powiem wam, kto uratuje swiat, 2019)

Olga Tokarczuk: Der Schrank (= Szafa +, 1998, ed.2020)

 

 

Bernard van Dieren revisited of revisited by Bernard van Dieren?

 

     Sinds een jaar spookt met enige regelmaat Bernard van Dieren door mijn hoofd. 'Spoken' is wel een toepasselijk woord, want toen, enige tijd na zijn dood, in Londen een strijkkwartet een compositie van hem uitvoerde, zagen concertbezoekers zijn schim achter de musici over het podium waren.

   Vorig jaar november werd ik weer met hem geconfronteerd toen ik me een tijd met de fascinerende pianiste Harriet Cohen bezig hield: zij was met hem bevriend en bewonderde hem hogelijk.

   En nu verkeer ik, via de dagelijkse repetities op We'll never let you down, voortdurend in Engelse sferen - te meer daar Mattijs ook liederen van zowel Peter Warlock als Bernard van Dieren blijkt te kennen.

 

                                                                                       Bernard van Dieren door Jacob Epstein

     In ieder geval een goede impuls om nu eindelijk eens essayistisch werk van Van Dieren (zijn boek over Jacob Epstein en natuurlijk Down among the dead men) te gaan lezen. En ook een paar teksten over hem. En inmiddels kriebelen mijn vingers om weer liederen van hem te gaan spelen.

 

 

Mijn boeken 51 t/m 55 van 2020

 

Yasmine Char: Le palais des autres jours (2012)

Hannah Arendt: Menschen in finsteren Zeiten (ed. 1989 (1955-1975) )

Arthur van Schendel: Een zwerver verliefd (1904)

Arthur van Schendel: Een zwerver verdwaald (1907)

Arthur van Schendel: Een Hollands drama (1935)

 

 

Juliette Gréco 1927-2020

 

 

 

la muse du Saint-Germain-des-Prés de l'après-guerre

sa voix, son élégance, sa force, ses mains

Queneau: Gréco rose noire des préaux. De l'école des enfants pas sages

Montana: Sartre et Beauvoir, Rhumerie martiniquaise: Camus, Pont-Royal: Maurice Merleau-Ponty

Miles Davis & Boris Vian

Pierre Mac Orlan, Aragon, Desnos, Eluard, Léo Ferré, Jacques Brel

Brecht

Daphénéo

Orphée (1949, Cocteau), Elena et les hommes (1955, Jean Renoir) / Belphégor, vanaf 1965

 

 

 

Alle zeven mondkapjes

 

 

     Naomi Osaka is de dochter van een Japanse moeder en een Haïtiaanse vader. Sinds haar derde woont ze in de Verenigde Staten. Toen de vraag zich voordeed of zij voor Amerika of Japan zou uitkomen, heeft zij voor Japan gekozen. Maar zij beschouwt zich ook als een "black woman" en engageert zich in de strijd tegen racisme.

   Voor de US open had zij zeven mondkapjes bij zich. Op ieder stond de naam van een zwart slachtoffer van politiegeweld. Zeven heb je er nodig tot en met de finale. En uiteindelijk won ze die ook nog.

     Dat was haar derde grand slam overwinning. Na de eerste twee kon ze de druk niet meer aan toen ze in de kranten las dat ze een toptennister was. Maar ze heeft nu haar stem gevonden.

   Op de vraag na de finale wat ze beoogde met haar mondkapjesactie, antwoordde ze: "What was the message that you got?"

 

 

 

Diana Rigg 1938-2020

 

     Diana Rigg was Emma Peel, van 1965 tot 1968 de partner van John Steed (Patrick MacNee) in de Britse tv-serie The Avengers. De uitzendingen op de Nederlandse televisie vielen samen met mijn laatste middelbare schooljaren en ik heb maar weinig afleveringen gemist. Sterker nog: ik wist precies wanneer de Duitse televisie Mit Schirm, Charme und Melone en de Waalse televisie Chapeau melon et bottes de cuir uitzond.

   De afleveringen ná Emma Peel waren misschien ook wel leuk, maar er was maar één Emma Peel. De serie heeft het na haar dan ook niet meer lang uitgehouden. In de jaren 1970 kwam er nog wel een vervolg, The new Avengers, maar daarvan wilden we niets weten. John en Emma waren dé belichaming van wat nu wel een surrealistische spionageserie wordt genoemd, waarin zij de strijd aanbonden met doorgedraaide wetenschappers en zelfs vleesetende planten. En Emma wordt nog steeds beschouwd als een ikoon van de swinging sixties.

   Gelukkig hebben we de dvd's nog.

 

 

Vrouwen in Belarus

 

     Maria Kolesnikova studeerde fluit aan de Belarussische Staatsakademie voor Muziek in Minsk en vervolgde haar studie aan de Staatliche Hochschule für Musik und Darstellende Kunst in Stuttgart, waar zij zich verder specialiseerde in zowel oude als hedendaagse muziek. Zij heeft haar eigen plek veroverd in het Stuttgartse muziekleven, onder meer als mede-oprichtster van Artemp. Zij organiseert uitwisselingen tussen Stuttgart en Minsk.

   Voor de laatste presidentsverkiezingen ging Maria naar Minsk om haar kandidaat te ondersteunen. En toen werd zij met Veronika Tsepkalo en Svetlana Tichanovskaja het gezicht van de oppositie tegen dictator Loekasjenko. Ze hadden gemeen dat de door hen aanvankelijk gesteunde (mannelijke) kandidaten gearresteerd en gevangen gezet werden. Svetlana werd, tegen wil en dank zou je kunnen zeggen, presidentskandidate en Veronika en Maria steunden haar.

   Inmiddels bevindt Svetlana zich in Litouwen en Veronika in Polen. Maria wist uitzetting naar Oekraïne te voorkomen door haar paspoort te versnipperen. Naar verluidt zit zij thans in een gevangenis in Minsk. Maar de demonstraties, vooral van veel vrouwen, gaan door, terwijl nu ook Svetlana Aleksijevitsj, de 72-jarige winnares van de Nobelprijs voor literatuur in 2015, lastig gevallen wordt maar kan rekenen op de aanwezigheid van buitenlandse diplomaten.

     Inmiddels leef ik speciaal mee met de grote groep Belarussische musici die ik als studenten gekend heb aan het Conservatorium van Amsterdam en waarvan de meeste trouwens nog in Nederland wonen. En met Ksenia Kouzmenko, die op beelden zag hoe de moeder van een studievriendin hardhandig door de oproerpolitie werd weggevoerd.