Logboek

Het arsenaal der ongeleefde dingen

 

voorstelling van Mayke Nas en Teun Hocks door NAP

(tekst volgt)

 

 

Mijn boeken 46 t/m 50 van 2019

 

André Gide: Notes sur Chopin (1931; éd. 2010, avant-propos de Michaël Levinas)

Thomas Piketty: Capital et idéologie (2019)

Laura Broekhuysen: Flessenpost uit Reykjavik (2019)

Annelies Verbeke: Vissen redden (2009)

Wim Daniëls: Het dorp. Een geschiedenis (2019)

 

 

 

Vroege kamermuziek van Hanns Eisler

 

concert: vroege kamermuziek van Hanns Eisler

     Op zondag 29 september ging ik naar vroege kamermuziek van Hanns Eisler, en wel naar de Duo-Sonate voor viool en cello en het Strijktrio, die Doris met Maaike Aarts en Asdis Valdimarsdottír om kwart over tien 's ochtends zou spelen in het Amsterdamse Universiteitstheater in het kader van de Eislerdagen.

   Ik was keurig iets voor tienen in de Doelenstraat en op zoek naar het Universiteitstheater zag ik aan de overkant een kartonnen bord waarop stond dat ik één pand terug moest. Toen ik er voor de deur stond, ging die vanzelf open. Aan een tafeltje zat een man, maar toen ik bij hem een toegangsbewijs wilde kopen, antwoordde hij dat hij de programma's verkocht en dat ik voor een kaartje een trap op moest om me weer bij een andere man te melden. Hij had geen wisselgeld, dus stelde ik voor hem te betalen als ik mijn kaartje gekocht had. Hij vond dat een goed idee en ik mocht het programma al vast meenemen. De man boven had alleen maar munten als wisselgeld, maar ik vond dat prima. Bovendien zei hij dat hij zelf wel even naar beneden zou lopen om mijn programma te betalen. Maar eerst zou hij mij via een sluiproute naar de zaal brengen (het concert was namelijk al bezig, ik kwam voor het tweede ensemble). Het was pikdonker en ik was dan ook verbaasd toen hij me op een gegeven ogenblik wees op een man die mij verder zou helpen. Ik zag namelijk helemaal geen man - totdat mijn ogen aan de duisternis gewend raakten. Het was erg eng allemaal en dus vroeg ik die man of ik op zijn arm mocht leunen en zo kwam ik uiteindelijk op een stoel terecht.

   Het was goed tien uur en het eerste onderdeel liep ten einde. De ceremoniemeester kondigde vervolgens, in het Duits, het strijktrio aan. Maar er kwam natuurlijk niemand, het was immers amper tien uur. De ceremoniemeester raakte nogal in verwarring, vroeg zich af waar de dames toch waren, of hij misschien een koffiepauze moest inlassen, en ook mijn in het Duits geformuleerde mededeling dat de dames ervan uit gingen dat zij pas om kwart over tien hoefden op te treden, vermocht hem niet tot rust te brengen.

   Maar uiteindelijk kwam alles toch nog goed. En wat een geweldige componist is die Eisler toch. Ook in deze vroege kamermuziek, die ik alleen van opnamen kende en nog nooit in de concertzaal had gehoord. Zoals ik me bij elke uitvoering van een symfonie van Dmitrij Sjostakovitsj afvraag waarom Eisler's Deutsche Symfonie nooit gespeeld wordt.

 

 

 

Het Tweede Strijkkwartet van Leander Schlegel eindelijk uitgevoerd

 

(tekst volgt)

 

 

Mijn boeken 41 t/m 45 van 2019

 

Annelies Verbeke: Deserteren (2019)

Annelies Beck: Toekomstkoorts (2019)

Peter Hagmann & Erich Singer: Bernard Haitink. "Dirigieren ist ein Rätsel". Gespräche und Essays (2019)

Yvette Carbou: La leçon de musique d'Yvonne Lefébure (1995)

Michel Serres: Musique (2011)

 

 

Tijd voor een gedicht

 

     Ik kwam uit de boekhandel. De zon scheen en het was lekker weer. Een kopje cappuccino op een terras moet toch nog kunnen dacht ik. Met een gedicht erbij.

   Gewoon het eerste uit de bundel maar. 12.15 uur tot 13.00 uur. Ik keek even hoe laat het was: 14.25 uur. Nog een kwartier tot ik naar het station moest. Een kopje cappuccino met dit gedicht erbij.

 

 

Mijn boeken 36 t/m 40 van 2019

 

Arno Geiger: Alles über Sally (2010)

Berta Zuckerkandl: Österreich intim. Erinnerungen 1892-1942 (ed. Reinhard Federmann, 1981; Theresia Klugsberger, 2013)

Robert Menasse: Die Hauptstadt (2017)

Philipp Blom: Eine italienische Reise. Auf den Spuren des Auswanderers, der vor 300 Jahren meine Geige baute (2018)

Ton van Reen: Vlucht uit Montaillou. De reis van Claire en Napoleon naar Parijs (2019)

 

 

En toen bleek Jan van Gilse geveild

 

   En toen bleek het enige geschilderde portret van Jan van Gilse geveild. Bij Buma/Stemra wist men niet wie hij was, dus het was "per ongeluk" gebeurd. Bovendien paste het niet in het nieuwe interieur.

Gelukkig wist een alerte Thiemo Wind het werk te onderscheppen, hij betaalde er op de veiling maar liefst tweehonderd euro voor. En terwijl de stormen van verontwaardiging nog niet zijn gaan liggen, mag hij nu proberen er een passende bestemming voor te vinden. Waar het 't respect krijgt dat het verdient.

 

 

 

 

 

 

 

Ervin Schulhoff is geen vrouwelijke componist

 

concert: drie strijkkwartetten door het Dostojevski Kwartet

     Afgelopen maandag ging ik in het Amsterdamse Verzetsmuseum naar een lunchconcert van het Dostojevski Kwartet, een jong kwartet dat dit jaar zijn eerste lustrum viert. Het speelde een programma om je vingers bij af te likken.

   Begonnen werd meteen maar met de wereldpremière van het (eerste en hopelijk niet laatste) strijkkwartet van Wilma Pistorius. Een dag later besef ik opeens dat ik dit werk onwillekeurig associeer met een beroemde versregel van Charles Baudelaire: "Les sons et les parfums tournent dans l'air du soir", al ben ik er niet op voorhand van overtuigd dat het in het kwartet van Wilma om een avondlucht gaat, maar etherische parfums en subtiele buitelingetjes zijn er te over.

   Daarna volgden het Strijkkwartet van Henriëtte Bosmans en het Tweede Kwartet van Ervin Schulhoff ("Ervin Schulhoff was geen vrouwelijke componist", zei celliste Emma Kroon in haar korte inleiding, maar gelukkig wist hij toch hoe hij een strijkkwartet moest componeren). De kwartetten van Bosmans en Schulhoff zijn nagenoeg tegelijk ontstaan en het leuke was dat je dat er aan af hoorde. Opvallend ook dat ze allebei met een stretto eindigen. Om die reden en wegens de fragrante lichtheid van het kwartet van Wilma zou ik persoonlijk haar kwartet in het midden hebben geprogrammeerd, maar het Dostojevski Kwartet had vast een goede reden om dat niet te doen.

   

 

 

Zomerreces 2: Dolomieten

 

     Op weg van Bolzano nog heel veel ravage ten gevolge van de vreselijke storm van vorig jaar oktober: overal stapels reuzelucifers en kale plekken. Maar de wegen zijn weer goed begaanbaar.

   Op het balkon met panoramisch uitzicht over de vallei Gallica doorgeploegd op zoek naar mededelingen over Daniel van Goens.

   Twee concerten. In het prachtige kerkje van San Simon in Vallada Agordina zong Oda van Ariodante tot Dover Beach. Een paar dagen later speelden in de parochiekerk van Caviola (Falcade) eindexamenkandidaten van het Conservatorium van Udine op het mooie nieuwe orgel werken waarvan de recenste van J.S. Bach waren.