Logboek

Alle zeven mondkapjes

 

 

     Naomi Osaka is de dochter van een Japanse moeder en een Haïtiaanse vader. Sinds haar derde woont ze in de Verenigde Staten. Toen de vraag zich voordeed of zij voor Amerika of Japan zou uitkomen, heeft zij voor Japan gekozen. Maar zij beschouwt zich ook als een "black woman" en engageert zich in de strijd tegen racisme.

   Voor de US open had zij zeven mondkapjes bij zich. Op ieder stond de naam van een zwart slachtoffer van politiegeweld. Zeven heb je er nodig tot en met de finale. En uiteindelijk won ze die ook nog.

     Dat was haar derde grand slam overwinning. Na de eerste twee kon ze de druk niet meer aan toen ze in de kranten las dat ze een toptennister was. Maar ze heeft nu haar stem gevonden.

(nog uitwerken: "what was the message that you got?")

 

 

 

Diana Rigg 1938-2020

 

     Diana Rigg was Emma Peel, van 1965 tot 1968 de partner van John Steed (Patrick MacNee) in de Britse tv-serie The Avengers. De uitzendingen op de Nederlandse televisie vielen samen met mijn laatste middelbare schooljaren en ik heb maar weinig afleveringen gemist. Sterker nog: ik wist precies wanneer de Duitse televisie Mit Schirm, Charme und Melone en de Waalse televisie Chapeau melon et bottes de cuir uitzond.

   De afleveringen ná Emma Peel waren misschien ook wel leuk, maar er was maar één Emma Peel. De serie heeft het na haar dan ook niet meer lang uitgehouden. In de jaren 1970 kwam er nog wel een vervolg, The new Avengers, maar daarvan wilden we niets weten. John en Emma waren dé belichaming van wat nu wel een surrealistische spionageserie wordt genoemd, waarin zij de strijd aanbonden met doorgedraaide wetenschappers en zelfs vleesetende planten. En Emma wordt nog steeds beschouwd als een ikoon van de swinging sixties.

   Gelukkig hebben we de dvd's nog.

 

 

Vrouwen in Belarus

 

     Maria Kolesnikova studeerde fluit aan de Belarussische Staatsakademie voor Muziek in Minsk en vervolgde haar studie aan de Staatliche Hochschule für Musik und Darstellende Kunst in Stuttgart, waar zij zich verder specialiseerde in zowel oude als hedendaagse muziek. Zij heeft haar eigen plek veroverd in het Stuttgartse muziekleven, onder meer als mede-oprichtster van Artemp. Zij organiseert uitwisselingen tussen Stuttgart en Minsk.

   Voor de laatste presidentsverkiezingen ging Maria naar Minsk om haar kandidaat te ondersteunen. En toen werd zij met Veronika Tsepkalo en Svetlana Tichanovskaja het gezicht van de oppositie tegen dictator Loekasjenko. Ze hadden gemeen dat de door hen aanvankelijk gesteunde (mannelijke) kandidaten gearresteerd en gevangen gezet werden. Svetlana werd, tegen wil en dank zou je kunnen zeggen, presidentskandidate en Veronika en Maria steunden haar.

   Inmiddels bevindt Svetlana zich in Litouwen en Veronika in Polen. Maria wist uitzetting naar Oekraïne te voorkomen door haar paspoort te versnipperen. Naar verluidt zit zij thans in een gevangenis in Minsk. Maar de demonstraties, vooral van veel vrouwen, gaan door, terwijl nu ook Svetlana Aleksijevitsj, de 72-jarige winnares van de Nobelprijs voor literatuur in 2015, lastig gevallen wordt maar kan rekenen op de aanwezigheid van buitenlandse diplomaten.

     Inmiddels leef ik speciaal mee met de grote groep Belarussische musici die ik als studenten gekend heb aan het Conservatorium van Amsterdam en waarvan de meeste trouwens nog in Nederland wonen. En met Ksenia Kouzmenko, die op beelden zag hoe de moeder van een studievriendin hardhandig door de oproerpolitie werd weggevoerd.

 

 

 

Mijn boeken 46 t/m 50 van 2020

 

Theun de Vries: Het motet voor de kardinaal (1960)

Hyam Yared: L'armoire des ombres (2006)

Vénus Khoury-Ghata: Une maison au bord des larmes (1998)

Vénus Khoury-Ghata: Le moine, l'ottoman et la femme du grand argentier (2003)

Dominique Eddé: Kamal Jann (2012)

 

 

Corona 20 - In de vrede

 

     Gisteren was daar het verheugende nieuws dat café 'In de vrede' in Westvleteren weer open is. De uitbaters hielden het tien dagen gesloten om zowel de binnenruimte als het terras corona proof te maken. Nu geldt zoiets vast wel voor meer horecagelegenheden, maar toch is dit bericht heel bijzonder: 'In de vrede' is namelijk het enige café ter wereld dat Westvleterens abdijbier mag schenken. Ik heb het helaas nooit gedronken, maar het schijnt erg lekker te zijn.

   De Sint-Sixtusabdij brouwt om te "voorzien in de financiering van de werking van de abdij en van haar sociale werken". Ik herinner me een documentaire (lang geleden) van de VRT waarin met zoveel woorden werd gezegd dat de monniken veel meer bier zouden kunnen verkopen als zij dat zouden willen - maar zij houden zich aan hun eigen maat. En verkopen dan ook alleen aan particulieren via op de website kenbaar gemaakte afhaalmomenten.

   Maar er is dus één uitzondering: café, of zoals de website zegt: herberg In de vrede.

 

 

 

Naar de opera

 

   Een avondje naar de opera: de Salzburger Festspiele zijn weer begonnen. Helemaal binnen de coronaregels pasten er toch zo'n 1000 bezoekers in de zaal. Op het podium en in de orkestbak deed men niet aan anderhalve meter, wel was er in de voorbereiding uitgebreid getest. Het was dus net echt, zelfs via internet.

   Een Oostenrijkse criticus spreekt inmiddels van een "fulminante première" en minder was het niet. Aan het hoofd van de Wiener Philharmoniker presenteerde Franz Welser-Möst, na Der Rosenkavalier in 2014, Die Liebe der Danaë in 2016 en Salomé in 2018, nu Elektra.

(wordt vervolgd)

 

Krzysztof Warlikowski

Ausrine Stundyte, Asmik Grigorjan, Tanja Ariane Baumgartner

Myriam Hoyer

 

 

 

Mijn boeken 41 t/m 45 van 2020

 

Niccolò Macchiavelli: De heerser (= Il principe, 1513-1515)

Mary Hollingsworth: The Medici (2017)

Julia Spinola: Herbert Blomstedt. Mission Musik. Gespräche mit - (2017)

Renate Vergeiner: Bomarzo. Ein Garten gegen Gott und die Welt (2017)

Luigi Malerba: De maskers (= Le maschere, 1989)

 

 

Corona 19

 

     En nu is Im weißen Rössl gesloten, waarbij men in Sankt Wolfgang en aan de Wolfgangsee tot nu toe zo luchtig over het coronavirus deed. Je zou zeggen: als de keizer op de dag dat de eerste wereldoorlog uitbrak. Maar misschien heeft het alleen maar een economische achtergrond. Ralph Benatzky schreef zijn operette, waarin de onverwoestbare schlager, negentig jaar geleden - voordat hij zijn land zou ontvluchten voor het nazi-regime.

 

 

Vlaanderen in mijn coronatijd

 

     Van een aantal zaken verkies ik zonder enig voorbehoud de Vlaamse variant: de VRT-nieuwsuitzendingen, de VRT-nieuwsrubriek Terzake (beide met enige vertraging terug te zien via internet) en natuurlijk de wielerkoersen met commentaar van Michel Wuyts en José de Cauwer. Daaraan ben ik zo gehecht dat ik koersen zonder Michel en José nog maar zelden bekijk. Gelukkig hebben we ook nog het Groot Vlaams Wielerwoordenboek dat Michel samen met Ann De Craemer heeft samengesteld ("Verenig een wielercommentator met een hart voor taal en een taalcolumniste met een passie voor koers", lees je op de website van Libris.nl).

   Ik ben dol op de Vlaamse literatuur, alleen al om de wijze waarop Vlaamse auteurs taal hanteren. Natuurlijk is Jeroen Brouwers onovertrefbaar op dat gebied, maar die woont volgens mij al sinds jaar en dag in Vlaanderen.

   De VRT-website heeft op het ogenblik een rubriek over 'bloedige plekken' uit het verleden. Zo leerde ik over de 'slag bij Kermt'. Ik had vroeger op school natuurlijk wel van de Tiendaagse Veldtocht gehoord, waarin de noorderlingen de gekwetste eer wilden oppoetsen, herinnerde me ook nog wel vaag dat die in 1831 was. Maar nu weet ik dat het eigenlijke veldslagje plaats vond op 7 augustus, dat die avond de champagne klaarblijkelijk rijkelijk door de Belgische kelen vloeide, dat er ook Oranjegezinde Belgen waren zoals Monsieur of beter Mister Coquerill, dat ze de volgende dag het slagje nog eens dunnetjes over deden en dat de nieuwbakken Belgische koning op illegale wijze het Franse leger te hulp riep, waarop de noordelingen een goed heenkomen zochten en zichzelf tot overwinnaar uitriepen. Uiteindelijk hield Nederland daar wel Zeeuws-Vlaanderen aan over - waarvan ik niet weet hoe leuk de Zeeuwse Vlamingen dat vinden. Dat slagje vond plaats bij Kermt en wordt meestal aangeduid als de Slag bij Hasselt. Maar ik vind de Slag bij Kermt leuker: dan zie je tenminste nog iets voor je als een soldaat die gewond ligt te kermen en lijkt het tenminste nog een klein beetje ergens op.

   Terzake heeft twee uitstekende presentatrices, die meer kunnen dan een paar voorbereide vragen afvuren. Zij gaan echte gesprekken met hun gasten aan en reageren ook op wat die zeggen. Bovendien zijn er eigenlijk nooit meer dan twee onderwerpen zodat je kunt stellen dat in dit programma het ouderwetse 'uitdiepen' plaats vindt. Annelies Beck heeft bovendien ook een paar romans geschreven, die ik met veel genoegen gelezen heb.

   Maar steun en toeverlaat in deze besloten coronatijden zijn de Vlaamse nieuwsankers, zoals dat zo mooi heet. Niks geen gekunstelde 'objectiviteit'. De gesprekken met de uitgenodigde virologen, epidemiologen en biostatistici zijn zodanig helder dat de aanwezigheid van politici geleidelijk overbodig is, te meer daar die niet kunnen communiceren (maken we een uitzondering voor de gouverneur van de provincie Antwerpen) en zelfs al eens uit het raam geklommen en zo ontsnapt zijn. En als Goedele Wachters of Hanne Decoutere je aan het eind van het laatste nieuws een rustige, warme, veilige of anderszins mooie nacht wensen, ga je echt met een ander gevoel slapen.

 

 

Live streaming - 2

 

     Vandaag, na 2 mei, nog een keer naar een concert helemaal zonder publiek - maar met een heel bijzonder programma. Folke Nauta speelde een aantal stukken voor piano linkshandig uit zijn cd-project gewijd aan Cor de Groot: de 5 Préludes van Ignace Lilien, werken van Léon Orthel en Jurriaan Andriessen, en De Groot's eigen transcriptie van Franz Liszt's derde Liebestraum. De cd werd aangekondigd voor begin volgend jaar.